Leyâl

0
53

Başımın üstünden bir rüzgâr geçiyor. Her zaman ki sâkinliğimle atmıyorum adımlarımı, parmaklarım titriyorken hâlâ dudaklarımın kararsızlığı, “bastırmalı” diyorum geceyi… Yine beceremiyorum. Bu somut sessizliği yenemiyorum. Ay ışığının yalnızlığını itemiyorum iliklerimden. Dayanamıyorum da birinin bana mahzun bakmasına, çünkü benim sözlerim şiirin mükemmelidir dedirten bir hevesle anlatıveriyor her şeyimi… “Hangi gözbebeği bu denli gülümser insana” diyor, ağlarken bile ışıl ışıl baktığını gördü bu gözler, dahası bu bir teslimiyetin habercisiydi. Varolunuşun soyutluğu, mağlubiyetimdi ve  çâresizliğimdi bu gözler. “Ruhun yansımış” diyor, çizgilerimin inceliğine dem vurarak…

Yazının devamı Ayarsız dergisinde

Ayarsız dergisini kitapçılardan edinebilir veya Abonelik formunu doldurarak adresinize getirtebilirsiniz.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here